Op deze pagina vindt u een overzicht van de columns van officier Jan Hoekman die zijn gepubliceerd in Opportuun, het maandblad van het Openbaar Ministerie
In Emmen fietst een man rond met een krulset in zijn fietstas. En een schaar.
Breed lachend kwam hij binnenwandelen. Waar mocht hij gaan zitten? In het midden, bij de microfoon? Prima! Zomaar een woensdagmorgen, kantongerecht Assen. Het beloofde een vrolijke zitting te worden.
Het was langs de A28, ergens bij de Veluwe. Op de vluchtstrook zat ze. Een moedereend.
De politie in Nederland heeft het druk. Zo druk, dat niet alle zaken opgepakt kunnen worden.
Het is mooi weer buiten. De zon valt de rechtszaal binnen. Onwillekeurig dwalen mijn gedachten af.
Slaapkamervredebreuk. Dat was het. Die man hield hem voortdurend uit zijn slaap. Dat ging niet langer. Daar moest iets aan gedaan worden. Twee dingen deed hij. Eerst pakte hij een mes en stak daarmee in op zijn kwelgeest. Daarna pakte hij zijn biezen. Weg uit dat opvanghuis, weg van het nachtelijk lawaai.
Op de zitting ontkende hij. Furieus. Er was niets waar van de beschuldigingen. Hij had het meisje niet betast. Die bekentenis bij de politie? Die verklaring in het tweede verhoor? Afgedwongen!
Zelfkennis. Dat had hij wel. Maar hij wist ook drommels goed hoe zijn vrouw in elkaar zat. Of liever: zijn ex. De walging bij het uitspreken van dat woord was zelfs van papier merkbaar. Want het was geen prettige scheiding geweest. Zeker niet. Een pijnlijke zelfs. Vooral financieel.
Als je een probleem hebt, moet je dat toegeven. Dat is de eerste stap naar hulp. Zeg het eerlijk. Anders kun je er niet aan werken. Iedereen weet het. Maar daarom is het nog niet makkelijk. Vraag het maar aan een stevige drinker. Zo eentje met een fles wodka in zijn bureaulade. Hij zal je uitleggen dat hij helemaal geen probleem heeft. Alleen maar dorst.
Ik had het de politie nóg een keer gevraagd. Voor alle zekerheid. Moest het echt? En zijn vriendin dan en hun zoontje? Maar de Hermandad bleef recht. De verdachte moest met het arrestatieteam worden gehaald. Dus knalde er op zomaar een grijze morgen ineen portiekfl at een deur uit de sponningen.