Vijftien jaar lang werd Janneke L. stelselmatig door
haar vriend mishandeld. Drie jaar geleden vluchtte ze uit huis
weg en deed aangifte bij de politie. Vervolgens vernam ze
wekenlang niets. 'Toen ik uiteindelijk opbelde vertelde een
politieman: 'Mevrouwtje er lopen zoveel vrouwen bij hun man weg
en ze komen allemaal terug.'
'Achteraf begrijp ik niet hoe ik zolang bij mijn ex-vriend heb
kunnen blijven. Zoiets sluipt er heel geleidelijk in', vertelt
Janneke L. haast verontschuldigend. Ze steekt nog een sigaret op,
kijkt vermoeid voor zich uit. 'Veel van wat er is gebeurd had ik
verdrongen. Sinds ik bij hem weg ben komt alles naar
boven.'
Haar ex-vriend leek aanvankelijk een hele zorgzame, aardige
jongen. 'We ontmoetten elkaar in Emmen. Toen we onze
Havo-opleiding hadden afgerond, ging hij werken. Ik wilde
doorleren en ging in Groningen wonen om de opleiding voor
agogisch werk te doen. Eigenlijk controleerde hij me toen al
constant. Soms barstte hij in woede uit als ik met vrienden uit
was geweest. Ik zou vreemd gegaan zijn en hij vond dat ik de
contacten met hen moest beëindigen. Uiteindelijk wist hij me te
overtuigen met mijn opleiding te stoppen, zodat ik met hem in
Emmen kon samenwonen.'
Vanaf dat moment was het meteen mis. 'Steeds vaker sloeg hij
dreigende taal uit. Volgens hem had ik een IQ van een ezel en was
ik alleen goed voor in huis. Het fysieke geweld begon met slaan
en stompen in het gezicht en op het lichaam. Dat gebeurde ook
voor de geboorte van ons eerste kind. We zaten in de woonkamer
toen ik merkte dat de weeën begonnen. Zonder enige aanleiding
barstte hij in woede uit en sloeg me in het gezicht. Ik was
volgens hem een hoer, het kind zou helemaal niet van hem zijn.'
Een moment lijkt Janneke L. in peinzen verzonken. Dan vervolgt ze
met overslaande stem: 'Bij de geboorte van ons derde kind kwam
hij helemaal niet naar het ziekenhuis. Dat was hij vergeten, zei
hij.'
Overmatig drankgebruik, in combinatie met wiet, leidde tot
gewelddadige uitbarstingen. 'Hij maakte in huis van alles kapot,
inclusief mijn persoonlijke bezittingen, zoals sieraden die ik
had geërfd. Hij verzon steeds weer andere dingen: hij sleepte me
door het door hem kapotgeslagen glaswerk, hij gooide urine over
me heen en drukte een andere keer sigaretten op mijn rug uit.
Eenmaal deed hij mijn vingers tussen de deur en gooide die dicht.
Ook verkrachtte hij me twee keer.'
In de loop van de jaren zocht ze een paar keer haar toevlucht bij
haar ouders. 'Huilend stond hij dan aan de deur, en wist me met
mooie verhalen, vol goede voornemens, over te halen terug te
komen. Dan ging het een maand goed en vervolgens begon het geweld
weer. Uit vernedering en schaamte trok ik dan dikwijls de
gordijnen dicht en de stekker uit de telefoon, zodat niemand mijn
blauwe plekken, bulten of uitgetrokken haren zou ontdekken. Ik
durfde ook niet te vertrekken omdat hij eerder had gedreigd dan
de kinderen neer te steken, en ook mij zou weten te
vinden.'
Dat ze in mei 1999 alsnog definitief vertrok had Janneke L. niet
gepland. 'Op die dag barstte hij in woede uit, toen hij merkte
dat we niet met eten op hem hadden gewacht omdat hij erg laat
thuis kwam. Toen hij begon te slaan, ben ik het huis uitgerend.
Ik belandde uiteindelijk in een opvanghuis voor daklozen in Leek
en voelde me zo sterk dat ik besloot aangifte te doen bij de
politie. Tot mijn teleurstelling vernam ik in de weken erna niets
van hen. Toen ik uiteindelijk opbelde vertelde een politieman:
'Mevrouwtje er lopen zoveel vrouwen bij hun man weg en ze komen
allemaal terug.' Dat was een klap in mijn gezicht.'
Janneke L. besloot in Assen te gaan wonen. 'Daar wist niemand
iets van mijn verleden af en zou ik helemaal opnieuw kunnen
beginnen.' In de provinciehoofdstad besloot ze opnieuw aangifte
te doen. Dit keer hoorde ze dat dat alleen in Emmen kan, de
plaats waar het delict is voorgevallen. 'Een vrouwelijke agente
in Emmen is uiteindelijk naar Assen gekomen en heeft alles in het
werk gezet om mijn ex-vriend te vervolgen. Het eerste
proces-verbaal, opgemaakt toen ik voor de eerste keer aangifte
deed, bleek overigens veel te weinig informatie te bevatten, dus
heb ik veel aanvullende informatie moeten verstrekken.'
Eind 1999 werd haar ex-man opgepakt en bekende meteen voor alle
ten laste gelegde feiten. Drie maanden later kreeg hij twaalf
maanden voorwaardelijk gevangenisstraf van twaalf maanden en een
voorwaardelijke tbs. Kort erna werd hij in een Forensisch
Psychiatrische Kliniek (FPK) geplaatst, die uitgerekend in Assen
is gevestigd. 'Ondanks mijn verzoek, heeft men hem niet elders in
het land willen plaatsen. Hij zou dan te ver afzitten van zijn
ouders in Emmen. Ik vind het ontzettend wrang dat hij op deze
manier nog steeds in mijn leven blijft. Onlangs ontving ik
bericht van het FPK dat hij naar het zwembad zou gaan. Ik moet
hem dus uit de weg gaan, terwijl hij leuke uitstapjes maakt. Deze
week hoorde ik bovendien dat hij binnenkort vrij komt. 'Ik zou
willen dat hij voorgoed uit mijn leven wegblijft. Mij is verteld
dat mijn kinderen en ik een alarmsysteem kunnen dragen, als we
ons bedreigd voelen. Het is toch van den gekke dat wij in onze
bewegingsvrijheid worden aangetast. Laat hij maar met een bandje
om zijn enkel lopen.'
Om redenen van privacy is de naam van het slachtoffer in dit
artikel gefingeerd.
Bron: Opportuun