'Het was een klap in mijn gezicht'

Kruimelpad

Inhoud pagina: 'Het was een klap in mijn gezicht'

Vijftien jaar lang werd Janneke L. stelselmatig door haar vriend mishandeld. Drie jaar geleden vluchtte ze uit huis weg en deed aangifte bij de politie. Vervolgens vernam ze wekenlang niets. 'Toen ik uiteindelijk opbelde vertelde een politieman: 'Mevrouwtje er lopen zoveel vrouwen bij hun man weg en ze komen allemaal terug.'

'Achteraf begrijp ik niet hoe ik zolang bij mijn ex-vriend heb kunnen blijven. Zoiets sluipt er heel geleidelijk in', vertelt Janneke L. haast verontschuldigend. Ze steekt nog een sigaret op, kijkt vermoeid voor zich uit. 'Veel van wat er is gebeurd had ik verdrongen. Sinds ik bij hem weg ben komt alles naar boven.'
Haar ex-vriend leek aanvankelijk een hele zorgzame, aardige jongen. 'We ontmoetten elkaar in Emmen. Toen we onze Havo-opleiding hadden afgerond, ging hij werken. Ik wilde doorleren en ging in Groningen wonen om de opleiding voor agogisch werk te doen. Eigenlijk controleerde hij me toen al constant. Soms barstte hij in woede uit als ik met vrienden uit was geweest. Ik zou vreemd gegaan zijn en hij vond dat ik de contacten met hen moest beëindigen. Uiteindelijk wist hij me te overtuigen met mijn opleiding te stoppen, zodat ik met hem in Emmen kon samenwonen.'
Vanaf dat moment was het meteen mis. 'Steeds vaker sloeg hij dreigende taal uit. Volgens hem had ik een IQ van een ezel en was ik alleen goed voor in huis. Het fysieke geweld begon met slaan en stompen in het gezicht en op het lichaam. Dat gebeurde ook voor de geboorte van ons eerste kind. We zaten in de woonkamer toen ik merkte dat de weeën begonnen. Zonder enige aanleiding barstte hij in woede uit en sloeg me in het gezicht. Ik was volgens hem een hoer, het kind zou helemaal niet van hem zijn.' Een moment lijkt Janneke L. in peinzen verzonken. Dan vervolgt ze met overslaande stem: 'Bij de geboorte van ons derde kind kwam hij helemaal niet naar het ziekenhuis. Dat was hij vergeten, zei hij.'

Overmatig drankgebruik, in combinatie met wiet, leidde tot gewelddadige uitbarstingen. 'Hij maakte in huis van alles kapot, inclusief mijn persoonlijke bezittingen, zoals sieraden die ik had geërfd. Hij verzon steeds weer andere dingen: hij sleepte me door het door hem kapotgeslagen glaswerk, hij gooide urine over me heen en drukte een andere keer sigaretten op mijn rug uit. Eenmaal deed hij mijn vingers tussen de deur en gooide die dicht. Ook verkrachtte hij me twee keer.'
In de loop van de jaren zocht ze een paar keer haar toevlucht bij haar ouders. 'Huilend stond hij dan aan de deur, en wist me met mooie verhalen, vol goede voornemens, over te halen terug te komen. Dan ging het een maand goed en vervolgens begon het geweld weer. Uit vernedering en schaamte trok ik dan dikwijls de gordijnen dicht en de stekker uit de telefoon, zodat niemand mijn blauwe plekken, bulten of uitgetrokken haren zou ontdekken. Ik durfde ook niet te vertrekken omdat hij eerder had gedreigd dan de kinderen neer te steken, en ook mij zou weten te vinden.'
Dat ze in mei 1999 alsnog definitief vertrok had Janneke L. niet gepland. 'Op die dag barstte hij in woede uit, toen hij merkte dat we niet met eten op hem hadden gewacht omdat hij erg laat thuis kwam. Toen hij begon te slaan, ben ik het huis uitgerend. Ik belandde uiteindelijk in een opvanghuis voor daklozen in Leek en voelde me zo sterk dat ik besloot aangifte te doen bij de politie. Tot mijn teleurstelling vernam ik in de weken erna niets van hen. Toen ik uiteindelijk opbelde vertelde een politieman: 'Mevrouwtje er lopen zoveel vrouwen bij hun man weg en ze komen allemaal terug.' Dat was een klap in mijn gezicht.'

Janneke L. besloot in Assen te gaan wonen. 'Daar wist niemand iets van mijn verleden af en zou ik helemaal opnieuw kunnen beginnen.' In de provinciehoofdstad besloot ze opnieuw aangifte te doen. Dit keer hoorde ze dat dat alleen in Emmen kan, de plaats waar het delict is voorgevallen. 'Een vrouwelijke agente in Emmen is uiteindelijk naar Assen gekomen en heeft alles in het werk gezet om mijn ex-vriend te vervolgen. Het eerste proces-verbaal, opgemaakt toen ik voor de eerste keer aangifte deed, bleek overigens veel te weinig informatie te bevatten, dus heb ik veel aanvullende informatie moeten verstrekken.'
Eind 1999 werd haar ex-man opgepakt en bekende meteen voor alle ten laste gelegde feiten. Drie maanden later kreeg hij twaalf maanden voorwaardelijk gevangenisstraf van twaalf maanden en een voorwaardelijke tbs. Kort erna werd hij in een Forensisch Psychiatrische Kliniek (FPK) geplaatst, die uitgerekend in Assen is gevestigd. 'Ondanks mijn verzoek, heeft men hem niet elders in het land willen plaatsen. Hij zou dan te ver afzitten van zijn ouders in Emmen. Ik vind het ontzettend wrang dat hij op deze manier nog steeds in mijn leven blijft. Onlangs ontving ik bericht van het FPK dat hij naar het zwembad zou gaan. Ik moet hem dus uit de weg gaan, terwijl hij leuke uitstapjes maakt. Deze week hoorde ik bovendien dat hij binnenkort vrij komt. 'Ik zou willen dat hij voorgoed uit mijn leven wegblijft. Mij is verteld dat mijn kinderen en ik een alarmsysteem kunnen dragen, als we ons bedreigd voelen. Het is toch van den gekke dat wij in onze bewegingsvrijheid worden aangetast. Laat hij maar met een bandje om zijn enkel lopen.'

Om redenen van privacy is de naam van het slachtoffer in dit artikel gefingeerd.

Bron: Opportuun

Even geduld aub.
Naar boven
Verklaar Jargon
Jargon Verklaard
Geen vakjargon termen gevonden

Zoeken