Op een steenworp

Het leven op Curaçao is een leven van afscheid nemen. Er wordt veel gereisd naar de overige eilanden, met name in de wat hogere, beleidsmatige en leidinggevende functies, en iedereen komt maandelijks wel een keer op vliegveld Hato om iemand op te halen of weg te brengen. En vaak meerdere keren per maand.

Er gaan ook steeds mensen definitief weg. Omdat hun uitzending voorbij is of omdat hun baan eindigt. Ook in mijn omgeving. Mensen die ik al kende van de politie, collega-officieren, vrienden van de pubquiz en de mensen bij wie we de eerste dagen na onze aankomst op het eiland in huis hebben gewoond en die onze beste vrienden hier zijn geworden. Dat valt me best zwaar, merk ik. Je hecht snel aan mensen hier. Veel sneller dan in Nederland. Misschien ook omdat je elkaar overal tegenkomt en vaak dezelfde dingen doet.

Maar een bepaalde mate van oppervlakkigheid bestaat hier natuurlijk ook. Soms omdat de klik er eenvoudigweg niet is, maar soms ook heel bewust, vooral als het rechters en advocaten betreft. Mensen die je wekelijks ziet op de Kas di Korte, zoals de rechtbank hier heet, en met wie je vaak een vergelijkbare achtergrond en soortgelijke ervaringen deelt. Dat voelt al snel vertrouwd en nodigt soms uit om ook buiten het werk om contact met elkaar te hebben, maar dat doen we bewust niet. Vriendschappelijk wordt het nooit.

Vriendschap tussen een rechter en een officier is hier op Curaçao zelfs verboden. In het verleden zijn er wel eens foto's gemaakt van een officier en een rechter op een terras, het glas heffend na een zitting. Dat heeft hier op het eiland echt een trauma veroorzaakt, met als gevolg dat een dinertje bij een rechter thuis er voor mij bijvoorbeeld niet in zit. Ook al is mijn vriendin wel bevriend met de partners van een aantal rechters. Dat is soms jammer, en wat mij betreft ook onnodig - ik zou werk en privé prima gescheiden kunnen houden - maar de schijn van handjeklap mag op geen enkele manier worden gewekt. Dat kan de zaken die ik doe alleen maar schaden, en juist voor het doen van mooie zaken ben ik hier.

Oog om geit

Zaken waren er weer genoeg de afgelopen tijd. Sommige best een beetje luguber. Een oog eruit en een hand eraf, om maar eens wat te noemen. Het resultaat van twee weken piket. In een van die zaken draaide het om het recht op verdediging. Hier op Curaçao staat in het wetboek van strafrecht (114 tweede lid) dat je je eigen erf mag verdedigen. De discussie speelde op toen een boer twee veedieven betrapte op zijn erf. Een van hen had een geit in zijn armen. De ene dief wist te ontkomen, maar de andere werd door de boer achterhaald. In het gevecht dat volgde stak de boer met zijn vingers een oog bij hem uit. Alle drie de mannen werden aangehouden. Twee voor diefstal en de veeboer vanwege zware mishandeling.

Dat laatste zorgde op het eiland voor felle reacties. Men was het er niet mee eens. Er werd zelfs gedemonstreerd bij de locatie waar de betreffende boer in de cel zat. Hoe vaak ik niet gehoord heb hoe duur geiten zijn, en hoe vaak veediefstal voorkomt. Om de gemoederen te bedaren deed het OM een persbericht uitgaan over de zaak. Mijn baas gaf daarna ook nog tekst en uitleg bij een goed beluisterde radioshow. Onze boodschap was dat je weliswaar een recht hebt om je eigendom en je erf te beschermen maar dat dat verdedigingsrecht niet onbeperkt is. Ook hier dienen de grenzen van proportionaliteit (is het verdedigingsmiddel in verhouding met de gepleegde inbreuk?) en subsidiariteit (is er niet een ander, minder verstrekkend middel in te zetten?) te worden gewaarborgd. Een uitgestoken oog is naar mijn mening geen passend middel tegen de diefstal van een geit, hoe duur die geit ook mag zijn en hoe vervelend het ook is voor de veeboer.

Blue Wave

Dat is het mooie van het werken hier: accenten worden hier anders gelegd, mensen maken zich hier druk over andere zaken. En ook op een andere manier. Ook al woon en werk ik nu al weer enige tijd op dit eiland, ik word er nog regelmatig door verrast. Een voorbeeld daarvan, zij het van een totaal andere orde, is het WK voetbal, dat als u dit leest al een tijdje achter ons ligt, maar dat hier op het eiland nog onverminderd nazindert.

Curaçao plaatste zich als kleinste land ooit voor de eindronde van een WK voetbal. Dat ze in de eerste ronde al werden uitgeschakeld, deed helemaal niets af aan de trots en vreugde van iedereen hier op het eiland. De spelers werden bij hun terugkeer als helden onthaald. Vergelijk dat eens met Nederland, waar de prestaties van Oranje toch vooral chagrijn en gezeur zaaiden. Terwijl het Nederlands Elftal wél een ronde verder kwam.

De voetballers van Curaçao hebben hun volk een Blue Wave-feestje gegeven dat maanden duurde. De kwalificatie, het eerste WK-punt ooit, het eerste WK-doelpunt; het werd gevierd alsof de wereldtitel binnen was. Overal waar je kwam, klonk ergens wel het nummer Mama Wak, hét WK-anthem van Curaçao. Mensen beleefden naar eigen zeggen de mooiste tijd van hun leven. Het was één groot feest. Tot ver na de uitschakeling. Ook voor mij. Ik heb nog steeds last van mijn pols. Een overblijfsel van het niet al te beste idee, mede-ingegeven door wat Blue Wave-cocktails, om verkleed als blue face, en op voetbalschoenen, een balletje hoog te houden op een marmeren vloer…

Drugs

De komende tijd wordt het weer druk op het werk. Of beter: drugs. Drugs die verkocht zijn aan Nederlandse toeristen en Nederlanders die hier komen voor werk. En een drugszaak waarin ik drie Nederlanders in Nederland heb laten oppakken omdat ze vanuit hier per post drugs hebben uitgevoerd naar het buitenland. En dan nog de uitlevering van een hier ingezetene naar het buitenland wegens het organiseren van drugstransporten…

Een drugsweekje dus, plus een liquidatie, maar daar zal ik de volgende keer over vertellen. Nu eerst mijn koffer pakken voor een kort bezoek aan Nederland. Mijn dochter Mia wordt 21 en ter ere van haar staat er een groot diner gepland met mijn ex en onze zoon Lionel, inclusief speeches en ongetwijfeld weer veel tranen. Ik heb er zin in, maar ik heb evenveel zin om daarna weer terug te keren naar dushi Korsou. Voor mij is het nog lang geen tijd om afscheid te nemen.

Ajoooo!