Het Openbaar Ministerie (OM) in hoger beroep eist 14 jaar cel tegen een 48-jarige mannelijke verdachte. Hij wordt ervan verdacht zijn partner Susanna Boon om het leven te hebben gebracht. Het OM is in hoger beroep gegaan omdat het OM het niet eens is met de vrijspraak van de verdachte, door de rechtbank op 22 april 2025. De eis in eerste aanleg was ook 14 jaar celstraf.
Vermissing Susanna Boon
Op zaterdag 9 januari 2016 kreeg de politie een melding van de vermissing van de 51-jarige Susanna Boon. Haar partner deed aangifte. Hij verklaarde dat ze op 7 januari ruzie hadden gekregen, waarna Susanna rond middernacht, in een aangeschoten toestand, hun woning aan de Jacob van Lennepstraat in Amsterdam Oud-West had verlaten. Ze nam alleen 600 euro cash en haar huissleutels mee, terwijl ze haar mobiele telefoon en portemonnee thuis liet. Die nacht keerde ze niet terug, en ook de volgende dag bleef elk spoor van haar uit. Op donderdag 31 maart 2016 kwam er voor de familie aan alle onzekerheid een einde toen duidelijk werd dat het stoffelijk overschot, dat op 29 maart in de bossen van Nunspeet was aangetroffen, toebehoorde aan Susanna Boon.
Voldoende bewijs om verdacht te veroordelen
Het OM vindt dat er voldoende bewijs is om de verdachte te veroordelen voor de moord op Susanne Boon. Zo is er bijvoorbeeld de vindplaats van Susanne Boon. “Drie mensen die vaker met de verdachte mee zijn gaan vissen rondom de locatie waar het slachtoffer is gevonden verklaren dat de vindplaats langs de route ligt waar ze vaak vissen. De verdachte zegt in een app gesprek dat hij de locatie niet kent. Dat is ongeloofwaardig. Want hij kende de locatie volgens deze getuigen juist heel goed omdat hij daar vaker kwam. Susanne Boon kwam alleen in die contreien als ze met de verdachte op bezoek ging bij zijn ouders. Ze had zelf geen rijbewijs. Het is onaannemelijk dat ze op eigen beweging naar Nunspeet is gereisd", aldus de advocaat generaal (officier van justitie in hoger beroep). Ook tijdens het hoger beroep vandaag zweeg de verdachte, net als tijdens de eerdere zittingen, terwijl er de nodige omstandigheden zijn die vragen om zijn verklaring.
Verdachte blijft zwijgen
“De nabestaanden van Susanne Boon willen na al die jaren terecht nog altijd weten waarom verdachte haar om het leven heeft gebracht. Het lijkt erop dat verdachte het niet kon verkroppen dat ze wilde dat hij uit huis ging of wellicht was sprake van een woede-uitbarsting met fatale gevolgen. Verdachte kan het vertellen, maar doet dat niet. De nabestaanden moeten leven met het feit dat zij geen antwoorden krijgen van verdachte. Dat bemoeilijkt voor hen ook nu nog de verwerking van het verlies van hun dochter, moeder, zus, vriendin. Zij missen haar nog iedere dag. Er is voor hen nog altijd geen recht gedaan.